Opisać dziś chciałbym pojęcie samobójstwa, ale w ujęciu bardziej psychologicznym, choć nadal ogólnym.

Zacznę, jak zwykle od ogólnej definicji samobójstwa. Samobójstwo najprościej opisać można przez celowe zachowanie prowadzące do odebrania sobie życia. Nie do końca się z tym zgodzę, kiedyś pewien polski prawnik Brunon Hołyst powiedział, że na samobójstwo nie składa się jedynie sam akt destrukcji, ale cały ciąg, trwający czasem latami, powiązanych ze sobą myśli i czynów. Jak się ma do religii? W chrześcijaństwie jest to grzech ciężki, podobnie w judaizmie czy prawosławiu. W islamie zaś, gdzie Koran interpretować można wg własnych teorii istnieje wielu samobójców zamachowców, twierdzących, że robią to w imię Boga.

Zapewne wielu z was myśli, że samobójca to człowiek chory, któremu brakuje zdrowego rozsądku i odpowiedzialności za własne czyny. Oprócz tego rozróżniamy osoby, które panicznie się czegoś boją – dzieje się to za sprawą nacisku czynników zewnętrznych [problemy materialne, szantaż] lub głębokiego wpływu narkotyków [tę sprawę opiszę oddzielnie].